Kapat

Yok Olma Saatlerinde…

Anasayfa
Edebiyat Yok Olma Saatlerinde…

senin bu güzelliğin başıma dertler açacak. korkuyorum.

bilirdin,

senin ellerin yalnızca benim yazdığım şiirde geçebilirdi.

sen bunu bilirdin,

yalnız sen bilirdin.

unutuyor gibisin, üzgünüm.

başa çıkamadığım bi’kaç şey var. şuramı ezip geçiyor.

dur diyemiyorum, hani denilmez bazen.

şuramı ezip geçen şeylerden birisi bilirsiniz özlemdir.

her daim yakar. uzakta olanı ayrı, yakın da olanı ayrı bir ateştir.

uzaktı benim özlemim. çok uzaktı.

koşsam yetişemeyeceğim, bağırsam sesimi duyuramayacağım kadar uzaktı.

mühim değildi inanın. onu uzaktan özlemek bile bazı zamanlar şurama iyi geliyordu.

beni yakan kavuran onu ondan habersiz özlemek.

şu evde, şu yatakta yatarken onu özlemek, haberi yokken deli gibi özlemek

sevgilim,
senin uzaklığın şu göğsümü yer bitirir bilmezsin

sana yeniden sevdâlanmadan edemiyorum.

biliyorum
şimdilerde saçın sakalın birbirine karışmış
özlemi sorgulanamayan o adamlardan
birisi oldun kaldın
benden çok uzak bi şehirde.
biliyorum evet biliyorum, ellerimi hiçbir zaman
karışmış saçından, uzamış sakallarının arasından
geçiremeyeceğim
ama inan çocuk,
bunu hep isteyeceğim.
olmasa da, olmayacak olsa da isteyeceğim
sana dokunmayı.
saçına,
sakallarına dokunmayı.

sigara içmeye ara ver 

ve beni öp.

bir şey öldürürken 

aynı anda bir şey de yaşatsın seni….

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir